در روايت است كه دين دارى در آخر الزمان، مثل گرفتن آتش در دست است، چرا دين دارى در اين زمان، سخت تر از زمان هاى ديگر است؟ اصولاً در عصر نزديك به ظهور، مردم از دين فاصله مى گيرند يا اين كه به طرف دين بيشتر مى آيند؟این سؤالی است که بسیاری از کسانی که علاقه‌مند به مباحث مهدویت هستند، می‌پرسند،اما پاسخ به این سولات را می توانید در ادامه مطلب مطالعه بفرمائید.

 

«اسلام و ايمان، غريب مى شود، همان طور كه در ابتدا غريب بود»،

«مساجد از نظر ظاهرى آباد، ولى از نظر هدايت خراب هستند»،

«انسان دين خود را مى فروشد، به گونه اى كه ممكن است صبح مؤمن باشد و عصر كافر شود يا عصر، مؤمن باشد و صبح كافر گردد»،

«جو عمومى و حاكم، جو كفر و بى دينى است ؛ به گونه اى كه حتى بعضى از مؤمنان را نيز متزلزل كرده و به كفر دعوت مى كند»،

«ملت هاى ديگر از اديان خود، گمراه مى شوند»،

«هر كس كه پرچم گمراهى بلند كند، هوادارانى خواهد يافت»،

«با عقايد اسلامى - حتى ايمان به خدا - به طور علنى برخورد مى شود»،

«شنيدن حقايق قرآن، بر مردم گران آيد ؛ اما شنيدن باطل آسان است»،

«مردم نسبت به وقت نماز، بى اعتنا مى شوند»،

«بدعت ها ظاهر و زياد شود»،

«حلال، حرام شود و حرام، حلال» و....

 

مجموع اين جملات نورانى، بيانگر وجود نوعى تحير، پس رفت اعتقادى، ظاهرسازى و رنگ باختن ديندارى در آخرالزمان است. چنان كه حضرت على (علیه السلام)  نيز به اين مطلب اشاره فرموده است:

«يكون حيره و غيبه تضل فيها اقوام و تهتدى فيها آخرون»  ؛ «غيبت و حيرتى پيش خواهد آمد كه گروه هايى گمراه مى شوند و دسته اى ديگر هدايت مى يابند».